Sjáumst.

Hvaða fólk er að koma til Íslands yfir jólin (20. des-3. jan) til að hitta allt góða fólkið, bæði gamalt og nýtt?

Svar verður birt á morgun.

Fyrir einu og hálfu ári síðan flutti ég frá Danmörku til Íslands. Það þótti mér merkilegt mjög. Svo merkilegt raunar, að mér fannst ég verða að illústrera það með því að ljósmynda vísifingur minn pota í gamalt hnattlíkan; á Danmörku annars vegar og Ísland hins vegar.

Ekki grunaði mig þá að áður en langt um liði myndi ég flytja til Hollands. Barasta beint UNDIR puttann! Sei sei nei…

En undir þessum putta er æði gott að vera. Mér líður eitthvað svo agalega vel hér og lífið er ljúft. Skólinn er skemmtilegur og krefjandi, Andri er góður og rigningin er góð. Undarlegt samt að rigni svona mikið hérna… ekki er þetta sérlega vatnsheldur putti.

Annars reið ég á vaðið (þar sem ég bý nú í íbúð frábærleikans) og hélt fyrsta bekkjarpartýið í gær! Kellan bara framtakssöm. Bauð ég fólki að mæta kl. 19, og allir komu með kræsingar og góða skapið. Snemma var eigi farið að sofa. Mögulega vöknuðum við talsvert eftir hádegi og snæddum morgunverð með síðustu gestunum.

Annars er héðan allt gott að frétta. Skólinn er að komast á fullt skrið og við unum vel okkar hag, við hjónakornin. Við búum hér reyndar þrjú þessa dagana. Bekkjarfélagi minn er í miklum húsnæðisvandræðum, og sá ég aumur á honum síðasta fimmtudag. Hann hefur verið hér síðan og verður líklega 4-5 nætur í viðbót. Það er bara huggulegt, því hann er vænsta skinn. En greyið þarf reyndar að gista í gluggalausa vinnuherberginu okkar og fara gegnum svefnherbergið okkar til að komast á klósettið. Heimilislegt í meira lagi.

Hér höfum við ókeypis líkamsrækt (hringstiginn upp á 5. hæð) og gríðargóða nágranna. Mest og best höfum við að segja af hipp og kúl unga fólkinu á 3. hæð, en þau eru einmitt mjög hipp og já, mjög kúl. Svo er indælis argentínsk kona á 4. hæð, sem hefur boðið mér í te og spænskukennslu.

Óumdeilanlega litríkustu nágrannarnir, sem ég hef orðið vör við hingað til, er þó kústaklippta-gengið á jarðhæð í næsta stigagangi. Mér sýnast þarna tvær konur deila húsnæði með fíngerðum manni. Þau sitja saman við dyrnar löngum stundum og sötra á bleikum drykkjum.Kvensurnar hygg ég næstum óumdeilanlega hneigjast aðallega til kvenna og níunda áratugarins. Maðurinn er í svipuðum pakka, nema hneigist ólíklega til kvenna. Sönnun: Hann hefur sést á vappi kringum ruslatunnurnar í silkislopp.

Ég hef ekki kunnað við að smella myndavélinni framan í þau, svo ég vil hér gefa hugmynd um hvað ræðir:

Nú þykir mér tími til kominn að skrifa eitthvað á þessa ágætu síðu.

Ég fékk innblásturinn áðan, þegar læddist að mér gamalkunnug tilfinning. Tilfinning sem ég fékk ósjaldan þegar ég bjó í Kaupmannahöfn í gamla daga. Þegar eitthvað sérstakt gerist og maður bara verður að deila því með einhverjum, svo maður gleymi því ekki líka sjálfur að slíkir hlutir geti gerst. Þetta þarf ekki að vera merkilegt, eins og dæmi dagsins sýnir:

Mig er lengi búið að langa í ákveðna dagbók, en allar bókabúðir eru búnar með birgðarnar sínar og fá hana ekki aftur  (hún er svona til 18 mánaða… júlí 2009-des 2010). Í dag var/er ég haldin svoddan verkstoli og ákvað að fara í hjólatúr og freista þess að finna bókina í næstu bókabúð hér í hverfinu. Og viti menn! Þarna var hún. Alein, einmana… og grátbað mig um að fara með sig heim. Umbúðirnar á þessu einstaka síðasta eintaki voru meira að segja allar límdar saman, því henni hafði verið skilað fyrr í dag.

Nú þegar leiðir okkar hafa legið saman, er ég ekki frá því að ég barasta hendi mér í verkefni dagsins.

…Eftir kannski einn kaffibolla

En fátt er það þó í heimi hér sem slær þetta út.

Síðasta mánuðinn hefur farið fram óopinber keppni um það hverjum tækist að höfða svo sterklega til samvisku minnar, að ég fyndi hjá mér löngun til að blogga aftur. 

Og verðlaunin hlýtur…. Inga! (sjá athugasemd við færsluna hér að neðan).

Og hvað höfum við lært að þessu, börnin góð? Jú, að jákvæð hvatning, með fögrum fyrirheitum en þó “dassi af dissi”, virkar best á undirritaða. Þetta geta þeir sem gjarnan vilja hafa sínu fram við mig tekið sér til fyrirmyndar. 

Dæmi: Ef einhver þráir heitast af öllu að fá mig með sér út að gefa öndunum brauð (sem mér finnst eilítið kjánaleg iðja) og segði: “Æ, þú ert svo agalega góður andabrauðgjafarfélagi, og mig dauðlangar að biðja þig að koma með. En ég veit ekki hvort ég get boðið þér með því þú kastar brauðinu alltaf svo skakkt.” Þetta myndi afar líklega fá mig með. (Bryndís, ekki taka þetta til þín). 

Annars hafa dagarnir verið ögn stressandi upp á síðkastið og blogg þetta því verið neyðarlega neðarlega á verkefnalistanum mínum. 

Ég er að reyna að vinna sómasamlegt 6. semesters verkefni, sem ég þarf að vera búin með eftir um 3 vikur. Frítíma mínum hef ég svo eytt í að hlakka til að hitta Andra , gefa öndunum brauð og lesa Séð og heyrt á netinu, *hóst*. 

Sjáum hvernig fer.